GLIMPS internationaal pop- en rock showcasefestival Dag 1

‘My name is Nive. I’m an Inuk, a real Eskimo from Greenland. Seriously.’ Sloft op haar sneeuwschoenen richting onze contreien met een zevenkoppige Belgische begeleidingsband in haar voetsporen. Haar debuutalbum ‘Nive Sings!’vulde ze met ingetogen Eskimo-folk of Inuk-indie die bevallig uit haar rode ukelele komt gekropen.  Heeft ook iets met stoute rendieren. Of wat had u gedacht.

Wallace Vanborn is het trio bronstige Gentse stonerrockers dat er niet voor terugdeinst om grondvesten allerhande te laten daveren. Deze heilige rockdrievuldigheid wisselt de stonerrock af met sexy en dansbare drumbeats. Een magische formule die de band een stevige livereputatie oplevert. 
Met hun debuut Free Blank Shots hebben ze dan ook een portie ongewassen rauwe rock aan de kant laten leggen bij de platenboer.
Mag dat een beetje meer zijn? In januari 2011 verpletterde Wallace Vanborn pers en publiek op het Eurosonic Showcasefestival in Groningen, alwaar 3voor12 ze als béste Belgische band én top 3 van het ganse festival bombardeerde! 
Ondertussen ligt hun tweede album Lions, Liars, Guns and God op de loer. Samen met David Botrill, die eerder al samenwerkte met onder andere dEUS en Muse, brengen ze in april hun nieuwe plaat uit! De videoclip van eerste single 'Cougars' is sinds 8 maart te bekijken!

Liedjesschrijver en gitarist Bjorn Eriksson kennen we vooral als de schitterende muzikant in Zita Swoon en Partchesz en bij Admiral Freebee en Tom Pintens. In 2002 richtte hij Maxon Blewitt op waarin hij als enige frontman figureert. 2 eigenzinnige platen volgden kort na mekaar (2004 en 2005) waarna hij zich weer ten dienste van anderen stelde.

Losgeslagen Luikse vuurhaard van rockende punkers in blues. Heten voor de vrienden Dirty Coq, Boogie Snake and Devil D’Inferno. Beukt zich als oververhit trio een weg richting extatisch uitgebeende rock, met Dirty Coq vanboven. Hun derde plaat is in aantocht en daarmee beloven ze meer van hetzelfde, maar dan anders. Arno Hintjes gromt daar al goedkeurend om. Vergeet dat ‘tropicale’ gevoel waar hun bandnaam op zweert, live zijn deze mannen verschroeiend. Je kan hun album Liquid Love volledig online beluisteren!

Dekmantel van dik geweven geitenwollen rock die omheen de schouders van Johannes Sigmond hangt. Deze Nederlandse karakterkop met donkere ziel belichaamt sobere melancholie die stevig met de voeten in de Amerikaanse folktraditie staat. Zijn debuutalbum vulde hij met soundtracks voor nachtelijke autoritten en uit diezelfde sfeer werd op de achterbank ook zijn jongste werk geboren. Bonus: een stem als een speer, geslepen met up-tempo dramatiek en zo wordt u staande gespiesd.

Klinkt als de werknaam van elke zichzelf respecterende fietsclub, maar omvat veeleer een creatieve tandem die tussen de big beat- en dancescene pendelt. Onder hun snelbinder: groots optimisme. Aan het stuur met knoppen zit Mr. Dynamo zelve, Mike Lark, met achterop zijn vrouw Lulu die de zang voor haar rekening neemt. Samen voeren zij een stevig tempo aan dat onderweg ook rock-‘n-roll- en ska-invloeden meepikt. I’ll take my bike and roll my dynamo. Dat is wat Lulu intussen echt doet, terwijl Mr. Dynamo als dj en solo performer aantreedt.

Voor de gebronzeerde schlagerzanger met welklinkende voornaam uit uw laatste Costa-resort moet u elders zijn, want deze Diego schuift u een erg aaibare Slowaakse band voor die goed boert in de populaire indie-rockscene. Op een brede instrumentaal gevoede ondergrond verbouwen zij Engelstalige songs volgens een radiovriendelijk kweekprogramma. Met vruchtbaar resultaat? Jazeker. Commercieel gemanipuleerd? Van geen kanten.

Alleraardigst broederschap van drie drummers: Dominic, Dominik en Daniel. Zouden hun en uw trommelvlies samen lelijk rammel kunnen geven, maar kozen voor een vriendelijk alternatief en leerden zichzelf ook ongeveer alle andere welklinkende instrumenten te bespelen. Resultaat: een batterij multi-instrumentalistische indiefolk, lieflijk op punt gesteld met een aaibare samenzang. In hun binnenzak de warme gloed van hun eerstgeborene: Ancient Greek Breakfast Club.

Deens vuurspuwend combo dat met hun moddervette beats de blikken op uw badass shakin’ bootyricht. Hebben in de aanbieding: synthesizers, elektrisch geladen stemmen, nog meer synthesizers en rauwe seks à la ‘if i can’t be the boy, then let me be the toy.’ Leerden het zingen van hun mama, het hijgen van Prince. Individueel gaan zij door het leven als Ruby Renaissance, Tom Budiansky, Project 251, Ace Connor en – jawel, zwaaiend met de stokken – Mingo Starr. En zij zijn legaal in het land.

Frans electro-akoestisch mysterie dat met ‘The Human Octopus’ meteen over een warm onthaald debuut beschikt. Dichtgesnoerd in motorpak durft hij u van achter zijn piano omver te blazen met een heel eigen melancholische sound, straight out of space. Zijn stemgeluid zindert na op een manier die doet denken aan James Blake of Antony Hegarty met een kopvalling. Opzet van deze stevig ingepakte zachtaardigheid: u vastbinden aan zijn muziek om u nadien Kubrick-gewijs de ruimte in te schieten. Laat hem vooral zijn gang gaan.

ndrukwekkend onderonsje van Claudine Muno en Philippe ‘Chook’ Schrirrer, twee Luxemburgse tegenpolen. Zij is een introverte singer-songwriter, diep in de Dylan-folktraditie geworteld, hij een dj en drum-‘n-bass producer. Samen schuiven zij u feeëriek akoestisch werk toe in electronisch design. Resultaat: zachtaardige beats in zeldzame schoonheid. Zelf vatten ze hun avontuur samen als ‘the story of two people who should never have met.’ Een couplet om met kracht te komen ontkennen.