GLIMPS internationaal pop- en rock showcasefestival Dag 2

Puberend postrockcombo dat uit het vagevuur komt gekropen met een doorleefd gamma psychedelische sludgemetal in hun zakken. Nog steeds de jongste broekies ooit die de gouden doornkrans van Humo’s Rock Rally achter op het hoofd voelden priemen en uit die brullende pijnscheuten volgde ‘All Is Chaos’, de tweede langspeler. Scheuren straks ‘Blood on our hands’-gewijs uw biefstuk-friet aan flarden met rauwe, snoeiharde riffs en gepijnigde vocalen. Dat het mag smaken! 

Lieflijke vertaling van dat gele bloempje langs de autostrade en tevens ‘het muzikale equivalent van een lul met weerhaken die in je ene oor wordt gestopt en er door de andere uit komt’. Of: een uit Gentse klei opgetrokken geluidsmuur van onheilspellende punky noise met leden van Penguins Know Why en The Germans in de rangen. Weten als volbloed pletwals uit te pakken met razende bassen, wurgende riffs en een zanger die zijn stembanden uitkotst. Denk aan: een afscheidsbrief voor de mama voor u zich door deze heren aan het kruis laat nagelen. Met dissonante gitaarrifs, razende bassen, donker geil gezang en een chaos temmende drummer, leunt hun geluid dicht aan bij dat van bands à la Liars en These Arms Are Snakes. De jonge snaken deelden het afgelopen jaar een podium met o.a. Mi Ami (Touch&Go), Little Claw (Estatic Peace/NotNotFun) en Aa (Deleted Art).

Over Mexico zingend zonnig gezelschap dat zijn dynamische heupen en tropische beats meebrengt uit het Zuiden van – euh – Brussel. Kiezen naar het voorbeeld van BHV voor de easy coolness van het niet te splitsen letterwoord, uit te spreken als brains. Bovenal weten deze heren inventief percussiewerk dansbaar neer te planten. Omdat u van labels houdt: denk aan een postmodern hoopje van mathrock, tribal en dance. En Safri Duo, maar dan he-le-maal anders.
Op 21 mei brengen ze hun EP Wounded uit op CD, en zal in beperkte oplage op 12" vinyl te verkrijgen zijn op hun liveshows.

Standaardformule van man met baard, emoties en gitaar, ruim aangevuld met een palet klankborden en versterkers. Zijn charmant onzuivere stem laat u tollen op liefdesverhalen en beats in hypnose. Vanuit het hart van experimenteel Duitsland is dit dromerige en dansbare folktronica. Of ook: een kruising tussen Bon Iver en Berlijnse bol. Denk aan het stemgeluid en de multi-instrumentalistische trekken van de eerste en de zachte vulling met onvoorspelbare karakter van de tweede.

Psychedelische wolk rond het hoofd van een vierkoppig trans-rockwezen. Hebben weet van architecturale conventies als het over het opbouwen van een climax richting hypnose gaat. Met minimale expressie, maximale emotie en een heleboel instrumenten er tussenin, zo doen ze dat zie. Serveren u een lichtjes dramatisch totaalspektakel, maar een klein beetje lachen met de naam van leadzanger Piotr Kwietniewski mag ook.

In 2007 kwam de langverwachte debuutplaat Love Is Dead van Gudrid Hansdottir uit, met zowel oud als nieuw materiaal. De kritieken waren lovend en ze won meteen de award “Best Female Artist” op de Planet Awards (Faroese Music Awards). Na de release speelde ze succesvolle shows in Denemarken, Noorwegen, Ijsland en Duitsland.

In 2009 kwam er dan een tweede plaat getiteld The Sky Is Opening, die heel snel een bestseller werd. Ze kreeg meteen de award ”Album of the Year” op de Faroese Planet Awards mee naar huis! Haar nieuwste album Beyond the Grey (juni 2011) is gevuld met catchy folk songs doorspekt met de traditionele Faroese cultuur. Ze zingt zowel in het Faroes als in het Engels, soms gecombineerd in 1 song. Zeker de moeite!

Alternatieve popband die van onder de Alpen een oerdegelijke ambacht exporteert. Kennen maar al te goed de spelregels om met plotsklapse stiltes en shout out louds hun werk een kleine Alp hogerop te tillen. Eens op een verhoog gesteld werken hun energie en dansbare samenzang het feestje af. Naast al het voorgaande doet ook de onvoorwaardelijke overgave waarmee ze spelen te veel aan Balthazar denken om de vergelijking in te slikken.

Trio van sympathiek ogende indierockers die met hun zoetgevooisde composities wel eens redelijk briljant uit de hoek durven komen. Of: Deense variant op José Gonzalez met de vingers in het stopcontact. In een vorig leven was country en folk hun ding, “but we played a game of ping pong, got drunk and came to the conclusion that it would be way cooler to play rock.” Hoe ze hier geraakt zijn? “Things just happened.” Zo wil geschiede met uw bewondering voor deze heren.

Vier frisse jonkies die met een variërend repertoire tussen rock en pop in vibreren. Afkomstig uit het land van de Kerstman en dat is te zien aan het ruime gamma instrumenten dat hij hen toegestopt heeft. Akoestische gitaren worden tussendoor verruild voor elektrische geluiden, synthesizers schaven het rockgehalte bij. Werkten voor enkele nummers samen met een horde space invaders en brengen die naar alle waarschijnlijkheid mee.

Broedmachine van zeven lustige lijven die sinds 1999 samenhokken en u zo maar liefst twaalf albums kunnen aansmeren. Als een warmbloedige anomalie in de Italiaanse muziekscene leveren zij uptempo levensvreugde. Noem het jazzy pop afgeschoten uit een rijk instrumentarium. Zouden hun songteksten naar verluid platspuiten met enige humor. En wij geloven dat. Heten bovendien niet voor niets Enzo, Enrico, Valerio en co. Draaien met andere woorden graag een kleffe krul in hun snor om u van op een podium zeer theatraal te bejegenen.

Viertal dat ooit puisten uitknijpend uit de Schotse Highlands kwam gerold met een uit de hand gelopen naschoolse bezigheid. Pakten dat probleem serieus aan, settelden zich in Edinburgh, ontgroeiden de puisten en lieten het daar nog meer uit de hand lopen. Resultaat: een bandnaam om van te janken, maar godzijdank gezegend gezalfd met een degelijk geslepen electronische indiesound. Gewoon wat ‘beats, bleeps and melodies’ noemen zij dat. Bonus: wassen hun songteksten in een natte Schotse tongval.

Ze zijn jong. Ze komen uit Duitsland. Ze spelen in Berlijn. 3 voorwaarden die misschien voldoende zijn om het te maken in Europa. Tot op vandaag nog geen cd's. Wel vind je ze op feestjes, want live vinden ze zichzelf het best.