De Mens(BE)
Al meer dan dertig (!) jaar is De Mens aanwezig. Wat begin jaren ’90 ontstond rond Frank Vander linden, Michel De Coster en Dirk Jans groeide uit tot een van de meest herkenbare stemmen in de Nederlandstalige rock. Vanaf de eerste worp, met singles als 'Dit Is Mijn Huis', 'Jeroen Brouwers (schrijft een boek)' en 'Irene', was het duidelijk dat hier een band stond met iets te zeggen en vooral met een manier om dat te doen die recht binnenkomt. Rauw en melodieus tegelijk, scherp in de observatie, maar altijd met ruimte voor twijfel, humor en nuance.
In de jaren die volgden bouwde De Mens aan een indrukwekkend repertoire dat zich niet in één vakje laat duwen. Singles als 'Nederland', 'Lachen en mooi zijn', 'Maandag', 'En in Gent', 'Sheryl Crow I Need You So', 'Kamer in Amsterdam', 'Zonder Verlangen' en 'Luide Muziek in Kleine Auto’s' zijn stuk voor stuk songs die zich vastgezet hebben in het collectieve geheugen. Niet omdat ze luid roepen, maar omdat ze blijven hangen. Omdat ze iets raken wat tegelijk persoonlijk en herkenbaar is. De Mens schrijft geen anthems op bestelling, maar nummers die onderweg anthems worden.Die constante is opmerkelijk, zeker voor een band die nooit bang is geweest om te bewegen. Doorheen de jaren verkenden ze verschillende kleuren en klanken, van rechttoe rechtaan gitaarrock tot meer bedachtzame, bijna breekbare momenten. Altijd met die typische signatuur: teksten die snijden zonder cynisch te worden, muziek die ondersteunt zonder te versmachten. Het leverde hen niet alleen een trouwe fanbasis op, maar ook een parcours van honderden concerten in clubs, zalen en op festivals, waar de chemie tussen band en publiek telkens opnieuw voelbaar is.
Mijlpalen waren er genoeg, maar ze werden zelden gevierd als eindpunten. Twintig jaar De Mens werd een feest, met klassiekers, nieuwe songs en een publiek dat probleemloos was meegegroeid. Vijf jaar later, bij het 25-jarig bestaan, werd de lat opnieuw verlegd. Een jubileumshow met 25 nummers, dwars doorheen hun hele repertoire, én een album dat in amper 24 uur werd geschreven en opgenomen. Ook op plaat bleef De Mens zichzelf uitdagen. Met Is Dit Mijn Hart? gingen ze dieper, breder en verder, een album dat zowel muzikaal als thematisch alle kanten op durfde. Over depressie en feest, over alles wat daartussen ligt. Want, zoals ze het zelf stellen, een goede plaat gaat niet over één ding, maar over alles. Die ingesteldheid bleef ook nadien overeind. In 2015, na de lancering van Nooit genoeg, werd toetsenist David Poltrock lid van De Mens, nadat hij ook al had meegewerkt aan diverse albums en de livetournee ter ere van de twintigste verjaardag van de band.
Dat De Mens na al die tijd nog altijd relevant is, heeft te maken met hun vermogen om mee te bewegen zonder hun identiteit te verliezen. Ze hoeven niets meer te bewijzen, maar blijven dat toch doen, uit goesting, nieuwsgierigheid en een bijna koppige drang om niet in herhaling te vallen. Zelfs wanneer het even stiller is, is dat nooit een einde, maar gewoon een aanloop naar iets nieuws: een nieuw album, een nieuwe reeks concerten, een ander concept. En zo blijft De Mens aanwezig. Niet als een monument uit het verleden, maar als een band die vandaag nog altijd iets te zeggen heeft. Met een rijk verleden dat voelbaar is in elke noot, maar zonder nostalgisch te worden. Met singles die blijven groeien, net als hun publiek. Met optredens die telkens opnieuw bewijzen waarom ze dit al zo lang doen, en waarom ze er nog lang niet mee klaar zijn.