Briqueville(BE)

De Belgische scene voor harde gitaarmuziek is meer dan ooit een broeihaard van talent. Uit die hoop steekt B R I Q U E V I L L E – de spaties tussen de letters zijn deel van hun alias – er bovenuit als één van de meest intrigerende en meeslepende bands. De meditatieve loomheid van hun muziek en de nauwgezette uitwerking van de visuele aspecten van hun verbluffende live ‘rituelen’ zijn even ontzagwekkend als uitdagend. Nadat ze in 2017 hun instrumentale opus ‘II’ op de wereld loslieten is het kwintet uit het Waasland eindelijk klaar met hun derde album, een van de eerste echte pandemie-releases op Pelagic.

De bandleden moesten het album in afzondering afwerken, iets dat beter uitdraaide dan ze verwacht hadden. De gedwongen afstand liet hen toe niet enkel afstand te nemen van elkaar maar ook stukken werden verlengd, anderen werden teruggebracht tot de essentie en volledig heruitgevonden. Het eindresultaat is een adembenemend album dat even gesofisticeerd als verstikkend klinkt en in tegenstelling tot eerdere releases geen vier maar meteen acht aktes beslaat. Hoewel elektronica altijd een belangrijke plaats gehad heeft in het universum van B R I Q U E V I L L E, is het deze keer veel duidelijker de focus.

Nog een primeur: voor het eerst krijgt een album van de groep een titel mee: ‘Quelle’, wat ‘bron’ betekent in het Duits en ‘welke’ in het Frans. “Naar ons gevoel behoudt deze plaat alle ingrediënten van de vorige releases maar daarbinnen graven we dieper dan ooit tevoren. Het thema van een ‘bron’ en de vraag naar ‘welke’ die terugkoppelt naar het artwork van ons vorige album, gaf ons het gevoel dat we het origineel concept, muziek, artwork en clips niet uit het oog verloren. Water en zand zijn een bron van leven en dood en tekenend voor hoe een geïsoleerde ziel omgaat met deze elementen,” licht een van de naamloze groepsleden toe... van hun eigen materiaal.

PERS
• "Over de band, die de personencultus schuwt, mag bitter weinig geweten zijn maar hun songs denderen als een pletwals door je gehoorgang met slepende composities die naar bloed smaken." - De Morgen
• "Briqueville is: zwartgeblakerde soundscapes, kostenefficiënte metaldrums, sludge, doom, en daartussen enkele zonevreemde flarden classic rock. - HUMO
• "Hun landschap van verschroeide aarde en grijze lucht ligt bezaaid met de zware metalen van Mastodon en de zwartgeblakerde zielen van Swans." - De Standaard • "Repetitieve riffs, onheilspellende noise en bezwerende gezangen." - Enola
"...een gevarieerde audiotrip die voor liefhebbers van filmische en epische rock niet te versmaden is.“ - RockTribune • "Er zit behoorlijk wat vernuft in de originele psychedelische onderlijntjes en plotse repetitieve vocale drones - getuige een compositie van tien minuten die al na luisterbeurt één onder je vel zit." - Indiestyle

B R I Q U E V I L L E is een band gehuld in mysterie. De zwarte Nazgûlgewaden en gouden maskers die alle leden op het podium dragen, geven hun performance iets occult mee... maar de band is niet bezig met het najagen van die andere geest (GHOST). Ze dragen hun maskers al meer dan 10 jaar en doen dat zelfs tijdens repetities. De anonimiteit creëert gelijkheid en voorkomt de verafgoding van een persoonlijkheid... En het maakt het makkelijker om van bandleden te wisselen zonder dat iemand het opmerkt.

Leden van B R I Q U E V I L L E waren actief in verschillende andere bands uit de lokale jazz, electro en metalscene toen ze elkaar meer dan 10 jaar geleden ontmoetten in een schoolgebouw, samengebracht door de gedeelde ambitie om een improvisatie op te bouwen rond één noot. “Om dit anoniem te doen en de concentratie van het publiek bij de muziek te leggen, besloten we om met maskers aan te spelen,” legt een bandlid uit. Bij het verlaten van het gebouw na de sessie, kwamen ze een oude man tegen die hen een verhaal vertelde over een zoon die zijn vader jaren geleden vermoord had aan de ingang van de school. Hij haalde er zelfs een krantenartikel bij om zijn verhaal kracht bij te zetten waarna hij verdween. “Dat verhaal is blijven hangen. We bleven onszelf afvragen waarom iemand een artikel in zijn portefeuille zou houden over een vadermoord van zeventig jaar geleden. Het enige dat we konden bedenken was dat deze man de zoon uit het verhaal moest geweest zijn. Misschien was het onze verbeelding die in overdrive ging maar de grootouders van een van onze bandleden kon ons wel verzekeren dat de moord echt gebeurd was. De oude man hebben we nooit meer teruggevonden.”

Het absurde verhaal dient tot op vandaag als inspiratie voor de beukende sound van de groep. In 2014 kwam B R I Q U E V I L L E met zijn self-titled debuutalbum op de proppen, bestaande uit vier tracks die allemaal rond de 10 minuten afkloppen. Om de release in de verf te zetten, begroef de groep 20 stuks op verschillende locaties in België en gaven ze beetje bij beetje de coördinaten vrij via hun Facebookpagina waarna fans het zwart goud konden opgraven. Het idee werd enthousiast onthaald bij hun snelgroeiende fanbase en werd hernomen en uitgebreid bij de release van B R I Q U E V I L L E’s fenomenale tweede album – toepasselijk ‘II’ getiteld. Leden van verschillende Pelagic bands begroeven toen overal ter wereld platen van Vancouver, Canada tot Sao Paulo, Brazilië. Ze werden allemaal gevonden door blije vinyl diggers.
‘Quelle’ toont dat B R I Q U E V I L L E individueel en collectief een voorliefde heeft voor het ruwe, het donkere, het psychedelische, het zware en het buitenaardse maar dat kunnen koppelen aan een liefde voor schoonheid en melodie. Het is de soundtrack voor de pandemie, geschreven en opgenomen niet voor maar tijdens isolatie. Het is bovenal een bewijs dat isolatie geniale creativiteit met zich kan meebrengen.