TeddyBear(BE)
Zijn stem vertelt de menselijke ziel in wat ze het meest galvaniserend, verontrustend, melancholisch en ook ontregelend heeft. Met zijn songs schetst TeddyBear (pas 24 jaar) portretten van wat hij observeert en hoort, vaak in de eerste persoon. En zijn eerste album, Le Plus Beau, is, zoals hij het zelf samenvat, "het resultaat van vierentwintig jaar leven in het hoofd van een jongen die het moeilijk heeft met zijn tijd."
Snel terugspoelen. Een jeugd in zijn geboortestad Mons, in een Siciliaanse muzikantenfamilie. Een vader die drummer is — het eerste voorbeeld voor zijn eigen muzikale vorming. Hij verfijnt zijn vaardigheden door andere artiesten ritmisch te begeleiden. Maar wanneer de dood zijn omgeving meerdere keren raakt, begint de toekomstige TeddyBear zijn onbehagen op papier te zetten. En hij exorciseert het volledig op een avond in 2023, ergens diep in Vlaanderen, wanneer hij op het laatste moment een bevriende rapper moet vervangen. Een epifanie: sindsdien heeft hij de micro niet meer losgelaten. "Wanneer ik schrijf, heb ik het gevoel een brief te schrijven aan iemand die alles begrijpt wat ik te zeggen heb." En inderdaad, al snel wordt hij gevraagd: Orelsan, Clara Luciani, Feu ! Chatterton en Julien Doré vragen hem als voorprogramma. Het fenomeen is in beweging.
Na een handvol singles die vurig verdedigd werden op het podium, vindt TeddyBear in Brussel zijn productiecomplices terug: Nicolas Subréchicot (Zaho de Sagazan) en Paco Del Rosso (Damso, Camille Yembe). In de mythische ICP Studios hertekenen ze de wereld, en de melodieën die daarbij horen. Andere bondgenoten voegen zich bij het albumavontuur, waaronder Tristan Salvati (Angèle, Miki). Het klinkende uitgangspunt: piano, strijkers — in het bijzonder de cello — blazers en drums (soms gespeeld door zijn vader) die schuren langs elektronische texturen. Als de emoties diep zijn, zelfs archaïsch, en gedeeld door iedereen, moet het expressiemiddel het hedendaagse omarmen.
De referenties van Le Plus Beau zijn even coherent als overvloedig: de viscerale chanson van Jacques Brel, wiens vermogen om "het onmogelijke te zeggen" met prozaïsch taalgebruik hij bewondert; de gedurfde jazz van Yussef Dayes, die zijn teksten als geen ander belichaamt; de genuanceerde rap van Alpha Wann en Bigflo & Oli. Zonder het patrimoniale Salvatore Adamo te vergeten, die zijn vader begeleidde en wiens arrangementen zich bijna ondanks hemzelf in zijn geheugen hebben gegrift.
Verschenen voor de onthulling van Le Plus Beau: Chaussures roses, beschouwd als een bescheiden introductie aan het publiek ("ik ben die van gisteren en de voorbije week, men zei me mezelf te zijn van top tot teen… aangenaam"), en het manifest Tout va bien, geïnspireerd door gesprekken met zijn grootvader, mijnwerker, gelukkig zelfs terwijl hij zijn gezondheid verloor aan het werk… en door een wiegelied dat zijn moeder hem vroeger zong. Liefde dus, om het omgevingsgeweld te bezweren.
"Ik schrijf omdat ik iets gehoord, gezien of gevoeld heb," legt hij uit. Zo deconstrueert Mâle aux filles een scène van alledaagse misogynie, terwijl Les Monstres de angsten aanpakt die hij op losse blaadjes noteerde. Mons et Merveilles schetst een zelfportret zonder zelfgenoegzaamheid op het moment van het afscheid nemen van de kindertijd. Sacré personnage weigert egotistische opgeblazenheid. Bonsoir aanvaardt ziekten en tekorten. En Enfin bon belicht de wonden van een gebroken gezin. Op Bravo mon fils, waarin de bugel van zijn oom Michel klinkt, vertelt TeddyBear hoe hij, nadat hij de complimenten van zijn vader had gevlucht, begreep dat de felicitaties die telden die waren van een man die hem een vitale en onweerstaanbare passie had doorgegeven.
Noch volledig chanson, noch volledig pop, gevoed door rap maar ook door oude deuntjes — de muziek van TeddyBear weigert vakjes. Zijn teksten ook. Le Plus Beau probeert nooit een personage te construeren. Het legt liever de zwakheden bloot van een jongen die twijfelt, huilt, bang is, liefheeft… soms te sterk. Maakt niet uit. Want daar schuilt misschien wel de hele besmettelijke energie van dit eerste album.